Szkolenia rozwijające

Indukcja mięśniowo-powięziowa (MIT)

Zapraszamy na 1-dniowe szkolenie warsztatowe, wprowadzające w metodę MYOFASCIAL INDUCTION THERAPY (MIT)® – (Terapia indukcją mięśniowo-powięziową).

Prowadzący: prof. Andrzej Piłat oraz Martin Piłat.
Na codzień są wykładowcami w ETM Tupimek (La Escuela de Terapia Miofasciales TUPIMEK) w Madrycie.

Dla kogo?
Szkolenie dedykowane jest tylko dla FIZJOTERAPEUTÓW.
Będą to pierwsze w Polsce warsztaty dotyczące Indukcji mięśniowo-powięziowej (MIT), gdzie zostanie zaprezentowane podejście terapeutyczne z zastosowaniem tej metody w zaburzeniach związanych z powięzią piersiowo-lędźwiową.

Uwaga: Liczba uczestników jest ograniczona i liczy się kolejność zgłoszeń.

Opis

Indukcja mięśniowo-powięziowa (MIT)

Ogólny cel warsztatu:

  • Na poziomie teoretycznym, warsztat zapewni zrozumienie anatomii powięzi, uczestnictwa powięzi w dystrybucji siły i jej powiązań z dysfunkcjami motorycznymi i bólem. Szczególny nacisk będzie położony na wyniki ostatnich anatomicznych i biologicznych badań.
  • Na poziomie praktycznym uczestnicy zdobędą umiejętności i możliwości, które pozwolą, w ich aktywności zawodowej przeprowadzać podstawowe badanie i terapię większości powszechnie występujących dysfunkcji związanych z piersiowo-lędźwiowym układem powięziowym.

Szczegółowe cele szkolenia:

  • Zdefiniowanie powięzi jako złożonego systemu biologicznego.
  • Zaprezentowanie powięziowych podstaw anatomicznych w odniesieniu do anatomii TLF na niezabalsamowanych zwłokach
  • Omówienie unerwienia układu TLF i jego udziału w odczuciach bólu
  • Zobrazowanie istotności TLF w mięśniowo-powięziowym przenoszeniu siły.
  • Zdefiniowanie dysfunkcji mięśniowo-powięziowej
  • Przedstawienie podstaw oceny zespołu dysfunkcji mięśniowo-powięziowej (MDF)
  • Przedstawienie podejścia terapeutycznego Indukcji mięśniowo-powięziowej (MIT).
    – Zasady terapii
    – Kolejność procedur.
    – Kontynuacja leczenia pacjenta.
  • Omówienie wskazań I przeciwwskazań do stosowania procedur klinicznych.
  • Zastosowanie podstawowych procedur w terapii SDF.

Metodologia:
Warsztat będzie obejmował zarówno część teoretyczną jak i praktyczną.

Czas trwania: 9:00-18:00 (9 godzin)

Wstęp. Definicja MIT
Indukcja mięśniowo-powięziowa (MIT) jest podejściem terapeutycznym hands-on (wykorzystującym ręce terapeuty) do całego ciała. Skupia się na przywróceniu zmienionych funkcji ciała. W tym procesie, badania i terapii, praktyk wykonuje delikatny manualny, mechaniczny transfer napięcia (trakcja i/lub kompresja) do wybranej dysfunkcyjnej tkanki.

Wynikiem jest recyprokalna reakcja pochodząca z ciała, która angażuje biomechaniczne, sygnalizacyjne, metaboliczne i w końcu psychologiczne reakcje. Celem tego procesu jest przebudowa reaktywności macierzy tkanki, torowanie i optymalizacja transferu informacji do i poprzez system powięziowy. Jest to przede wszystkim proces nauczania, poszukujący przywróconej homeostazy: odzyskiwanie zakresu ruchu, odpowiedniego napięcia, siły i głównie koordynacji ruchowej (Pilat2017).

Słowo „Indukcja” wiąże się z odzyskiwaniem torowania ruchu, a nie z biernym rozciąganiem systemu powięziowego. Końcowym celem procesu terapeutycznego nie jest ustalanie stabilnych hierarchii, a raczej torowanie optymalnej adaptacji do wymogów środowiska (Pilat 2014). W tym procesie powinniśmy podkreślać istotność integracji (aktywne zaangażowanie) pacjenta. Wynik (zmiany wizerunku ciała, poprawa funkcjonalnych umiejętności), powinien być oceniony nie tylko przez klinicystę, ale również przez pacjenta.

Powięź piersiowo-lędźwiowa (TLF)

Aby chronić delikatne struktury odcinka lędźwiowego wymagane jest wsparcie kompleksu mięśniowo-powięziowego, który otacza tułów (Bergmark, 1989; Cholewicki et al. 1997; Willard, 2007, 2012; Schuenke et al. 2012). Badania sugerują, że najistotniejszą strukturą powięziową powiązaną z optymalną dynamiczną stabilizacją ciała jest TLF.

Gracovetsky (2008) twierdzi, że “TLF jest najważniejszą strukturą zapewniającą integralność maszynerii kręgosłupa” oraz „właściwości wiskoelastyczne jej koleganu mają bezpośredni wpływ na sposób wykorzystywania mięśni, a siły są kierowane z podłoża do kończyn górnych’. TLF uczestniczy w utrzymywaniu pozycji dwunożnej, lokomocji, oddychaniu, wykonywaniu zgięcia i wyprostu tułowia i w przenoszeniu siły pomiędzy górnymi i dolnymi kwadrantami ciała (Gatton et al. 2010; Gracovetsky 2008; Carvalhis et al. 2013; Willard et al. 2012, Chaitow 2004, Pilat 2015).

Podobnie inne badania (Stecco 2007; Schleip, 2012; Von Tesarz, 2009; Mense, 2010), ujawniają obecność mechanoreceptorów (wolne zakończenia nerwowe) we wszystkich warstwach anatomicznych FTL. Wilkes et al. (2017) twierdzą, że TLF została podana jako potencjalne źródło przewlekłego bólu.

Morfologia i dynamika powięzi są złożone. TLF jest przedłużeniem rozcięgna głównych mięśni tułowia, które są angażowane w ruch i kontrolę kręgosłupa. Aby osiągnąć te cele, wymagane jest ujednolicenie dynamiki rozległego i silnego układu mięśniowego (m. czworoboczny, m. najszerszy grzbietu, m. pośladkowy wielki, m. równoległoboczny, m. zębaty tylny, m. skośny wewnętrzny, m. skośny zewnętrzny, m. poprzeczny brzucha, kompleks m. prostownika grzbietu (m. wielodzielny, m. najdłuższy, m. biodrowo-żebrowy), m. czworoboczny lędźwi.

Występowanie trójkąta międzypowięziowego dolnego (LIFT) ma również znaczenie w odniesieniu do równej dystrybucji siły przez płaszczyzny powięziowe powiązane z TLF (Schuenke et al 2012, Willard et al 2012). Autorzy zasugerowali, że „trójkąt ten może odgrywać rolę w dystrybucji bocznie przekazywanego napięcia, dla zrównoważenia różnych współczynników wiskoelastycznych, wzdłuż środkowej lub tylnej warstwy TLF” (Schuenke et al 2012).

Ciekawa obserwacja tyczy się również tego, że na poziomie LIFT (poziom L3) powierzchowna warstwa powięzi głębokiej jest przedłużeniem rozcięgna m. najszerszego grzbietu, namięsnej mm. przykręgosłupowych, rozszerza się doogonowo w kierunku powięzi pośladków (poprzez połączenia w obrębie grzebienia kości biodrowej) i dobocznie do m. skośnego zewnętrznego brzucha. W ten sposób tworzy się wytrzymała struktura, rozbudowana na wiele poziomów z włóknami krzyżującymi się w różnych kierunkach. W ten sposób, mechaniczne właściwości składowych TLF wyróżniają się w zakresie dynamicznej stabilizacji odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa (Schuenke et al 2012, Pilat 2017).

Myofascial Induction———
Nowa książka – kompendium aktualnej wiedzy o powięzi i MIT: “Myofascial Induction™ – An anatomical approach to the treatment of fascial dysfunction Volume 1: The Upper Body”

  • Zapisy na przedsprzedaż na tej stronie
  • Rabat 10% dla uczestników PFS 2021: “PILATPREPUB”

 

Bibliografia:

  • Bergmark A (1989) Stability of the lumbar spine: a study in mechanical engineering. Acta Orthop Scand Suppl 230, 1–54.
  • Bogduk N, Twomey, L. Clinical anatomy of the lumbar spine. Churchill Livingstone, London 1991.
  • Cholewicki J, Panjabi MM, Khachatryan A (1997) Stabilizing function of trunk flexor-extensor muscles around a neutralspine posture. Spine 22, 2207–2212.
  • Pilat A 2003. Inducción Miofascial. Madrid: MacGraw-Hill
  • Pilat A 2009 Myofascial induction approaches for headache. In: C. Fernández-de-las-Peñas L, Arendt-Nielsen RD, Gerwin ED. Tension Type and Cervicogenic Headache: pathophysiology, diagnosis and treatment. Jones & Bartlett Publishers: Boston
  • Pilat A 2011. Myofascial Induction in: Chaitow, Practical Physical Medicine Approaches to Chronic Pelvic Pain (CPP) & Dysfunction. Elsevier, Edinburgh.
  • Pilat A 2014. Myofascial Induction Approach in: Chaitow L Fascial Dysfunction. Manual Therapy Approaches, Handspring 2014
  • Pilat A 2015. Myofascial induction approaches. In: Fernández de las Peñas C, Cleland JA, Dommerholt J (editors), Manual Therapy for Musculoskeletal Pain Syndromes of the Upper and Lower Quadrants: An Evidence and Clinical Informed Approach. London: Elsevier; 2015.
  • Pilat, A. Myofascial Induction Therapy. In: Liem T, Tozzi P, Chila A, eds. Fascia in Orthopaedic Field. London: Handspring. 2017.
  • Schleip R, Duerselen L, Vleeming A, et al. (2012) Strain hardening of fascia: static stretching of dense fibrous connective tissues can induce a temporary stiffness increase accompanied by enhanced matrix hydration. J Bodyw MovTher 16, 94–100.
  • Schuenke MD, Vleeming A, Van Hoof T, Willard FH. (2012) A description of the lumbar interfascial triangle and its relation with the lateral raphe: anatomical constituents of load transfer through the lateral margin of the thoracolumbar fascia. J Anat. 221(6):568-76.
  • Stecco C, Gagey O, Belloni A, et al. (2007) Anatomy of the deepfascia of the upper limb. Second part: study of innervation. Morphologie 91, 38–43.
  • Taguchi T, Hoheisel U, Mense S (2008) Dorsal horn neurons having input from low back structures in rats. Pain 138, 119–129.
  • Tesarz J, Hoheisel U, Wiedenhofer B, et al. (2011) Sensory innervation of the thoracolumbar fascia in rats and humans. Neuroscience 194, 302–308.
  • Willard FH (2007) The muscular, ligamentous, and neuralstructure of the lumbosacrum and its relationship to low backpain. In: Movement, Stability & Lumbopelvic Pain, 2nd edn. (eds Vleeming A, Mooney V, Stoeckart R), pp. 5–45. Edinburgh: Churchill Livingstone Elsevier.
  • Willard FH, Vleeming A, Schuenke MD, Danneels L, Schleip R. (2012) The thoracolumbar fascia: anatomy, function and clinical considerations. J Anat. 221(6):507-36.

Mieliśmy ogromną przyjemność gościć prof. Andrzeja Piłata oraz jego syna Martina Piłata podczas tegorocznego Polish Fascia Symposium. Podzielili się oni z uczestnikami sympozjum swoimi obserwacjami dot. znaczenia i powiązania powięzi piersiowo-lędźwiowej z bólami odc. krzyżowego kręgosłupa. Było to aż 2-godzinne i niezwykle szczegółowe omówienie tego tematu zarówno w teorii jak i praktyce.

Zmień wybór

Cena250