Encyklopedia MTG

Wszystkie B C E G K M N O P R S T U W Z

Przykurcz Dupuytrena

Przykurcz Dupuytrena – etiologia

Przykurcz Dupuytrena to schorzenie, w którym dochodzi do guzkowatego pogrubienia, zbliznowacenia i przykurczu zgięciowego rozcięgna dłoniowego, które stanowi przyczep końcowy dla mięśnia dłoniowego długiego i zrasta się ze skórą.

Jest to stan chorobowy, który w początkowym etapie może zostać niezauważony, gdyż powstają niepozorne wgłębienia na skórze palców, a w końcowym rezultacie może zakończyć się zwyrodnieniami zajętych obszarów. Zmiany zaczynają się od dłoni a później obejmują palce. Postępujące zgięcie zajętych palców zaburza funkcję dłoni do tego stopnia, że mogą wrastać paznokcie w zajęte palce. Schorzenie to dotyczy najczęściej mężczyzn powyżej 40 roku życia.

Są różne teorie mówiące o tym, co jest przyczyną powstawania przykurczu Dupuytrena – od czynników genetycznych, przez przewodnictwo nerwowe, aż po urazy.
I jak się okazuje w każdej z nich można znaleźć rzeczywiste odzwierciedlenie tego, co wpływa na rozwój choroby, ponieważ zarówno jego występowanie u członków rodziny, powinowactwo choroby z układem nerwowym jak i przebyte przeciążenia i mikrourazy spowodowane, np. pracą zawodową, mogą prowokować powstawanie zmian w rozcięgnie.

Choroba ta nie rozwija się z dnia na dzień, ale stopniowo od niezauważalnych zmian przechodzi w poważne deformacje. W początkowej fazie proliferacji zauważalna jest duża ilość fibroblastów, które namnażają się. W drugiej fazie dochodzi do rozwoju przykurczów w stawach, a w fazie trzeciej powstałe w poprzednim etapie skrócenia tkanek utrwalają się i nie mają już tendencji do rozwoju.

Przykurcz Dupuytrena – umiejscowienie i objawy

Przykurcz Dupuytrena zazwyczaj najbardziej uwidoczniony jest w palcu serdecznym oraz małym. Choroba dotyka głównie pasma podłużne rozcięgna dłoniowego. W początkowym etapie zauważalne są jedynie niewielkie zgrubienia na powierzchni dłoniowej ręki, które przekształcają się w guzki, a następnie w całe pasma ograniczające wyprost palców.

Oprócz ograniczenia zakresu ruchu pacjent skarżyć się będzie na parestezje oraz zaburzenia ukrwienia. Jednak w niektórych przypadkach jedynym objawem będą wciągnięcia na skórze palców, tworzące charakterystyczne, podłużne wgłębienia. Szczególnie narażone na rozwój przykurczy są osoby ze współistniejącymi chorobami, które nasilać mogą objawy choroby. Mowa tu o chorych na cukrzycę, padaczkę, czy alkoholizm. W tych przypadkach rokowanie jest znacznie gorsze niż u osób bez towarzyszących schorzeń.

Przykurcz Dupuytrena – przebieg choroby

Ponieważ przebieg choroby jest stopniowy, możemy również wyróżnić różne stadia przykurczu:

  • Stadium 0- brak przykurczów, jedynie wciągnięcie skóry palców,
  • Stadium 1- przykurczów w stawie śródręczno- paliczkowym, brak przykurczu w stawach międzypaliczkowych,
  • Stadium 2- przykurcz występuje zarówno w stawach śródręczno- paliczkowych jak i międzypaliczkowych, jednak suma kątów przykurczu nie przekracza 90 stopni,
  • Stadium 3- suma kątów przykurczu powyżej 90 stopni, ręka jest znacznie zwężona, często bez możliwości odwodzenia,
  • Stadium 4- najgorzej rokujące stadium przykurczu, gdyż obejmuje również stawy międzypaliczkowe dalsze.

Przykurcz Dupuytrena – postępowanie

Terapia manualna tkanek miękkich i różnego typu formy rozluźniania mięśniowo-powięziowego jako formy fizjoterapii często pomagają uniknąć operacji i pomagają przywrócić funkcję ręki. Dodatkowo wspomagająco można stosować ultradźwięki, czy naświetlania zajętej okolicy.

Niestety niewielkie zmiany, które skutecznie można zahamować leczeniem zachowawczym łatwo przeoczyć, gdyż po nich następuje szybkie narastanie przykurczów, a stosowana rehabilitacja może nie przynieść oczekiwanych rezultatów, a w niektórych przypadkach zabiegi z zakresu fizykoterapii zaostrzają stan.

Jeśli zajęte są palce rozważa się leczenie chirurgiczne, lecz jest ono obarczone wieloma powikłaniami. Jeżeli były utrzymywane dłuższy czas w pozycji zgięciowej, to wtórne zmiany zwyrodnieniowe mogą uniemożliwić ich wyprost.

W większości przypadków zaleca się szerokie wycięcie zmienionego rozcięgna, jeżeli jest to niemożliwe, zwykłe rozdzielenie tkanek może przynieść poprawę funkcjonowania, utrzymującą się przez kilka lat.

Jest wiele technik operacyjnych, które stosuje się w usuwaniu zmian powstałych w przebiegu przykurczu Dupuytrena.

Po przeprowadzeniu zabiegu niezbędna jest rehabilitacja pacjenta. W pierwszych tygodniach niezbędne stosowanie jest szyn na noc oraz między ćwiczeniami w ciągu dnia. W usprawnianiu ruchowym należy skupić się zarówno na ćwiczeniach rozciągających jak i zwiększających zakres ruchomości w stawach. W późniejszym etapie wprowadza się ćwiczenia wzmacniające siłę mięśniową oraz zachęca pacjenta do wykonywania jak najczęściej czynności dnia codziennego ręką poddaną operacji.